ح ن ث (ḪNS̃)
H-n-s
Allah buyurur ki: وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنثِ الْعَظِيمِ Büyük günâhı (Allah’a ortak koşmaya) işlemekte ısrar ediyorlardı (56/Vâkıa 46); yani: Günâha sokan suç. Bu nedenle yemin-i gamusa حِنْث denmiştir. Yemininin gereğini yapmayanın durumunu anlatmak için حَنِثَ فِي يَمِينِهِ fiili kullanılır.
Ergenlik de insan, önceleri sorumlu değilken, ondan itibaren yaptığından sorumlu tutulduğundan حِنْث kelimesi ile ifâde edilip بَلَغَ فُلاَنٌ اَلْحِنْثَ falan hinse ulaştı, denir. مُتَحَنِّث ise, suçu kendinden uzaklaştıran kişi demektir; مُتَحَرِّج ve مُتَأثِّم kelimeleri gibi.