Sözlük

سُكْر /Sarhoşluk: İnsanla aklı arasında arız olan bir durumdur [İnsan aklının geçici olarak gitme durumudur]. Bu, daha çok içki için kullanılır. Sarhoşluk, bazen kızgınlık ve aşktan dolayı da meydana gelir. Bundan dolayı şair şöyle der:

سُكْرَانِ : سُكْرُ هَوىً وَسُكْرُ مُدَامَةٍ -237

237- İki sarhoşluk; aşk sarhoşluğu ve şarap sarhoşluğu.

Ölüm sekerâtı da bu anlamdadır: وَجَاءتْ سَكْرَةُ الْمَوْتِ : Ölüm sekerâtı/sarhoşluğu geldi (50/Kaf 19). Sarhoşluğun kaynaklandığı şeye سَكَر denir: تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَكَرًا وَرِزْقًا حَسَنًا : Ondan hem seker/içki hem de güzel gıdalar edinirsiniz (16/Nahl 67). Ayrıca سَكْر suyun önünü kapatmaya denir; bu da kişi ve aklı arasında meydana gelen engel itibarıyladır. Set çekilen yere سِكْر denir.

إِنَّمَا سُكِّرَتْ أَبْصَارُنَا : Gözlerimiz döndürüldü (15/Hicr 15) âyetindeki سُكِّرَ fiili, kimisine göre سَكْر ’den kimisine göre de سُكْر ’den gelir. لَيْلَةٌ سَاكِرَةٌ : Sakin bir gece. Bu ifâde, sarhoşluktan kaynaklanan sükûnetten dolayı kullanılmaktadır.