س ب ط (SBŦ)
S-b-t
سَبْط , kelimesinin asıl anlamı, rahat bir şekilde yayılmaktır. Denir ki; شَعْرٌ سَبْطٌ وسَبِطٌ : Kıvırcık olmayan düz saç; وقد سَبِطَ سُبُوطًا وسَبَاطَةً وسَبَاطًا : Sarktıça sarktı; امرأةٌ سَبْطَةُ الْخِلْقَةِ : Güzel huylu kadın. رَجُلٌ سَبْطُ الْكَفَّيْنِ : İki eli açık adam. Bu deyimle cömertlik kastedilir. Oğlun oğluna سِبْط denir. Sanki o, altsoyun uzantısı gibidir: وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ : Ya’kûb ve esbâta indirilenlere, (2/Bakara 136); yani kabilelere.
Her bir kabile, aynı adamın soyundan gelenlere denir: وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا : Onları on iki kabile hâlinde topluluklara ayırdık (7/A’râf 160). سَابَاط : İki ev arasında düzeltilmiş yola denir. أَخَذَتْ فُلانًا سَبَاطِ : Falan kişiyi humma tuttu. سُبَاطَة : Süprüntüden oluşan hat. سَبَطَتِ النَّاقَةُ وَلَدَهَا : Deve yavrusunu düşürdü.