ق ذ ف (GZ̃F)
K-z-f
قَذْف : Uzağa atmak. Bu kelimedeki uzaklık anlamı nokta-i nazarından şöyle denilmiştir: مَنْزِلٌ قَذَفٌ وَقَذِيفٌ : Uzak ev. بَلْدَةٌ قَذُوفٌ Uzak şehir. فَاقْذِفِيهِ فِي الْيَمِّ (20 /Tâhâ 39); yani onu denize at. وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ : Allah, onların kalplerine korku attı (33/Ahzâb 26); بَلْ نَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَى الْبَاطِلِ فَيَدْمَغُهُ : Hayır, biz hakkı batılın üstüne atarız, o da onun beynini darmadağın eder (21/Enbiyâ 18); قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ الْغُيُوبِ : De ki; Rabbim gerçeği, (dilediği kulunun kalbine) atar. O, gaybleri çok iyi bilendir (34/Sebe’ 48); وَيُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جَانِبٍ * دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ : Her yönden kovularak atılırlar. Onlara sürekli bir azap vardır (37/Sâffât 8-9). رَمْي kelimesi, sövmek ve ayıplamak için istiâre edildiği gibi قَذْف de istiâre edilmiştir.