ف ه م (FHM)
F-h-m
فَهْم : Hissedilen anlamların kendisiyle anlaşıldığı, insana ait bir hey’ettir/hâldir. فَهِمْتُ كَذَا : Şunu anladım, denir. فَفَهَّمْنَاهَا سُلَيْمَانَ : Biz hüküm vermeyi Süleyman’a kavrattık (21/Enbiyâ 79). Hz. Süleyman’a söz konusu hükmün kavratılması; ya Yüce Allah’ın kendisiyle bunu kavrayabileceği ona fazla bir anlama gücünü vermekle; veya bunu onun kalbine sokmakla; ya da o hükmü kendisine vahyedip ona özgü kılmakla olmuştur. İnsana, tasavvur edinceye kadar bir şeyi anlattığın zaman أَفْهَمْتُهُ : Ona kavrattım, dersin. اِسْتِفْهَام : İnansın, başkasından bir şeyi kendisine kavratmasını istemektir.