Sözlük

وَِفْق : Sözcüğü, iki şey arasındaki uyumu, uygun düşmeyi, uyuşmayı, yakışmayı anlatır.

Yüce Allah bu manada şöyle buyurur: جَزَاءً وِفَاقًا Öyle bir ceza ki yaptıklarına uygun (78/Nebe 26).

Deyim olarak:

وَافَقْتُ فُلاَنًا Falan adam ile uyuştum, onunla uyumluyum.

وَافَقْتُ اْلأَمْرَ Konuya/işe rast geldim; işi uygun görmek.

اِتِّفَاق : Anlaşmak, uyuşmak, sözleşmek; insanın yaptığı işin kadere denk düşmesidir. Bu hem iyilik hem de kötülük için kullanılabilir. Onun için: اِتَّفَقَ لِفُلاَنٍ خَيْرٌ وَاِتَّفَقَ لَهُ شَرٌّ Falan adama bir iyilik denk geldi, falan adama bir kötülük denk geldi, denebilmektedir.

تَوْفِيق de bunun gibidir. Allah’ın bahşettiği muvaffakiyet, başarma, başarı. Yalnız örfte, sadece iyiliğin uygun görülmesi için kullanılır; kötülük için kullanılmaz.

Allah buyurur ki: وَمَا تَوْفِيقِي إِلاَّ بِاللَّهِ muvaffakiyetim de ancak Allah iledir (11/Hûd 88).

أَتَانَا لِتِيفَاقِ الْهِلاَلِ وَمِيفَاقِهِ Hilalin görüldüğü sırada bize geldi, deyimi, onun gelişi ile hilalin görülmesi denk düştü, demektir.