ل ح ن (LḪN)
L-h-n
Bir sözü kullanırken onun mevcut kurallarına uymadan söylemek manasına gelen لَحْن kavramı, hem dilbilgisi kurallarını çiğnemek hem de yanlış okumak için kullanılır. Asıl kötü görülen de budur. En çok da bu tür için kullanılır. Sözü açık anlamının dışında kullanmak ve manasıyla bir tarizde bulunmak ve belağat açısından anlamında kimi tasarruflarda bulunmak ise, ediplerin çoğuna göre مَحْمُود takdire şayan kabul edilmiştir. İşte şair de aşağıdaki beyti ile bunu kastetmiştir:
وَخَيْرُ اْلحَدِيثِ مَا كَانَ لَحْنًا -406
406- Sözün en güzeli ise biraz kapalı olanıdır.
Yüce Allah’ın şu sözünde de yine bu manası kastedilmiştir: وَلَتَعْرِفَنَّهُمْ فِي لَحْنِ الْقَوْلِ Ant olsun ki, sen onları sözlerinin üslubundan da tanırsın (47/Muhammed 30).
Onun için, sözün anlam ve içeriğiyle oynadığından, kıvrak zeka sahibine de لَحِن denmiştir. Hadiste de şöyle buyurulmuştur: لَعَلَّ بَعْضُكُمْ أَلْحَنُ بِحُجَّتِهِ مِنْ بَعْضٍ Olur ki, biriniz delilini diğerinden daha etkin biçimde kullanır da… yani, birinizin ağzı daha fazla laf yapar ve etkili, daha açık ve delil getirmede daha yetkin konuşur da [ben de onu haklı sanırım].