ك ا س (KÊS)
[Bu kelime Kur’ân’da şöyle geçmektedir]: إِنَّ اْلأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا Kuşkusuz iyiler de karışımı kâfûr olan dolgun bir kadehten içerler (76/İnsan 5); وَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِيلاً Onlara orada bir dolu kadeh sunulur ki, karışımı zencefildir (76/İnsan 17).
كَأْس kelimesi, içinde içecek bulunan kaptır. İçecek ve kabın her biri kendi başına كَأْس adını alır. Arapça’da شَرِبْتُ كَأْسًا Bir bardak içtim ve كَأْسٌ طَيِّبَةٌ güzel/temiz bir bardak ifâdeleri vardır. Yüce Allah da: بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ Kaynağından doldurulmuş, testiler, ibrikler ve kadehlerle (56/Vâkıa 18) buyurmuştur.
كَاسَتِ النَّاقَةُ تَكُوسُ Dişi deve, topallayarak yürüdü, deyimi ise, onun üç ayak üzerinde yürüdüğünü anlatır.
كَيْس ise, akıl, zeka, muhakeme güzelliği ve sağlamlığıdır. Onun için أَكْأَسَ الرَّجُلُ وَأَكْيَسَ deyimi de, kişinin akıllı, zeki çocuklarının olduğunu anlatır. İhanet, sadakatsizlik, vefasızlık da كَيْسَان diye adlandırılır. Zira, bunun da bir çeşit akıl kullanma olduğu düşünülmüştür. Şöyle de düşünülebilir: كَيْسَان adındaki adam, ihanet, vefasızlıkla ünlenmişti. Bundan dolayı, her ihanet eden, vefasızlık gösteren onun adıyla anılır olmuştur. Tıpkı, هَالِكِيّ adındaki adamın demircilikle ünlenmiş bir kişi iken, daha sonra her demircinin هَالِكِيّ adıyla anılmaya başlanması gibi.