ص م د (ṦMD̃)
S-m-d
صَمَد : İş konusunda kendisine itimat edilen efendi. صَمَدَهُ : Ona itimat ederek yöneldi. Denilmiştir ki; صَمَد , ecvef/içi boş olmayandır. Ecvef olmayan da iki kısma ayrılır: Biri, cansız varlıklar gibi, insandan daha aşağı olanlar. İkincisi, insandan daha üstün olanlar. Bunlar da Yüce Allah ve meleklerdir. اللَّهُ الصَّمَدُ : Allah Samed’dir (112/İhlâs 2) âyeti, Yüce Allah’ın, kendisine eş koşulan ilâhlardan farklı olduğuna işaret eder. Şu âyet de buna benzer bir anlama işaret etmektedir: مَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ وَأُمُّهُ صِدِّيقَةٌ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ : Meryem oğlu Mesîh sadece bir resûldür. Ondan önce de resûller gelip geçmiştir. Anası da çok doğru bir kadındır. Her ikisi de yemek yerlerdi (5/Mâide 75).