MEÂLİ:
67- O küfredenler dediler ki: «Biz ve babalarımız toprak olduğumuz zaman mı, cidden bizler (kabirlerimizden diriltilip) çıkarılacak mıyız?!
68- And olsun ki, bu bize de ve daha önce babalarımıza da söylenegelen bir tehdittir; bu ancak eskilerin (uydurdukları) masallardır. »
69- De ki: «Yeryüzünde bir gezin de o suçlu günahkârların sonunun ne olduğunu bir görün. »
70- Ve artık (Ey Peygamber! bu inkâr ve inatlarından dolayı) onlara karşı (onlardan yana) üzüntü çekme ve plânladıkları hile ve düzenden de sıkıntıya kapılma.
71- Derler ki, «doğrulardan iseniz bu vaʹdiniz (tehdidiniz) ne zaman? »
72- De ki: «O acele istediğiniz şeyin (azâbın) bir kısmı belki size yaklaşıp ensenize yapışmak üzeredir. »
73- Ve şüphesiz ki Rabbin, insanlara karşı lütuf, iyilik ve ihsân sâhibidir; ne var ki onların çoğu şükretmezler.
74- Hem gerçekten Rabbin, onların göğüslerinde neleri gizlediklerini ve neleri açığa vurduklarını elbette bilir.
İKİNCİ HAYATI MASAL SAYANLAR
«O küfredenler dediler ki: Biz ve babalarımız toprak olduğumuz vakit mi, cidden bizler (kabirlerimizden diriltilip) çıkarılacak mıyız? And olsun ki, bu bize ve daha önce babalarımıza da söylenegelen bir tehdittir; bu ancak eskilerin (uydurdukları) masallardır. »
Mekkeli putperestler herşeye, cehaletle birleşip bütünleşen madde gözüyle bakıyor; dünya hayatından başka bir hayatın söz konusu olamıyacağı inancıyla hüküm veriyorlardı. Gerçi hiç kimse hayatın tadını aldıktan ve onun ne kadar tatlı olduğunu kavradıktan sonra bir daha yok olup büsbütün silinmek, unutulup belirsiz hale gelmek istemez. Ne var ki akıl, imân ve ilimle birleşip bir sehpa meydana getirmedikçe fizik ötesinden gönderilen haberlere pek itibar etmez; yalnız başına yola çıkınca da belli bir sınıra kadar varıp onun ötesine inanmak istemez.
Günümüzdeki materyalistlere gelince: Onların durumu câhiliyet devri inkârcılarından farklıdır; o günkü putperestler küfrü cehaletle birleştirip tanrıyı maddeleştirmişler ve böylece katı bir şekilcilik düzeyinde ruhlarını dondurmuşlardı. Bugünkü maddeci kâfirler ise, gerçek imândan yoksun bir doğrultuda materyalizm felsefesiyle beyinlerini yıkayıp veya yıkatıp maddeyi tek esas olarak kabul etmişlerdir. Böylece o dönemle bu dönem kâfirleri amaç ve hedefte birleşmekteler. O da, Yüce Yaratanı ve âhireti inkâr etmekten; insanları yiyip içen, evlenip üreyen ve sonunda ölüp toprağa karışan bir avuç parazite dönüşen gayesiz, amaçsız, hikmetsiz canlılar saymaktan ibârettir.
İddia ve inanç bu olunca, kutsal ve hürmete lâyık hiçbir şey kalmıyor; yüksek ahlâk, fazîlet, fedakârlık, âlicenaplık, yardımseverlik, kardeşlik gibi üstün değerler birer fantezi olmaktan öteye geçmiyor.
HAKKI İNKÂR EDENLERE UYARI
«De ki: Yeryüzünde bir gezin de o suçlu günahkârların sonunun ne olduğunu bir görün. »
Kıyâmeti ve ikinci hayata dirilip kalkmayı inkâr edenlere, akılları ve idrâkleri ölçüsünde bir uyarı belgesi gösteriliyor: Yıkılıp yok edilen inkârcı azgınlardan geriye kalan harabeler..
Neden gelip geçen milletlerin kalıntılarını görmeleri emrediliyor? Bunun âhireti ve ikinci hayata dönmeyi isbatlayan bir yanı var mıdır? İlk bakışta yok gibiyse de aslında böyle bir belge kalıntılarda yatmaktadır. Şöyle ki: İnkâr, azgınlık ve haksızlığı kendine huy ve sanat edinen bir kavim ya da milletin kendi kendini adım adım sünnetullahın sillesine hazırlamakta; İlâhî plân ve düzene ters düşmenin doğuracağı elim sonuca itmektedir. Eğer yeryüzünde, diğer bir anlatımla, varlık âleminde şaşmayan bir İlâhî plân ve proğram câri olmasaydı, her millet zulmüyle, tuğyanıyla yaşama şansına sahip olsaydı, o takdirde yıkılıp yok edilerek yerin altına geçirilen birçok zâlim inkârcı millet ve kavimlerin haritadan silinme felâketine uğramaması gerekirdi. O halde servetleriyle, sanatlarıyla sahneden silinen milletlerin bu hazin akibeti, insanı yaratan yüce kudretin, yarattığı hiçbir şeyi başıboş bırakmadığı, her şeyi ezelde hazırladığı plândaki yerine göre belli kanunlara bağlandığını göstermekte ve konuyu daha etraflı düşünmemizi ilhâm etmektedir. Böylece zıtlar âleminde yaşadığımız ortaya çıkmakta; hayatla ölüm, dünyayla âhiret, iyilikle kötülük, hakla bâtıl, doğru ile eğri birbirini kovalamakta; biri diğeriyle daha iyi bilinip tanınmaktadır.
PEYGAMBER VE MÜRŞİDE DÜŞEN, FAZLA ÜZÜLMEK DEĞİL, YÜKLENDİĞİ KUTSAL GÖREVİ YERİNE GETİRMEYE ÇALIŞMAKTIR
«Ve artık (ey peygamber, bu inkâr ve inatlarından dolayı) onlara karşı (onlardan yana) üzüntü çekme ve plânladıkları hile ve düzenden de sıkıntıya kapılma. »
Peygamber’e (A. S. ) ve onun yolunda yürüyen mürşitlere ve ilim adamlarına düşen görev, doğru yolu bütün açıklığı ve yararlı neticeleriyle; eğri yolu bütün zorlukları ve acı sonuçlarıyla anlatmak; kâinatı şaşmayan kanunlarıyla düzenleyip belli bir amaç ve hedefe doğru götüren Yüce Yaratan’ı tanıtmak ve aradaki engelleri kaldırmaktır. Bu durumda irşada kulak vermedikleri, doğru yolu seçmedikleri için uyarılanlara karşı üzülmemek gerekir. Zira hiç kimse Allah kadar âdil ve merhametli değildir. Aynı zamanda inkârcı sapıkların Hakkʹa karşı gelip uyarıcı aleyhine hile ve düzen kurmalarından dolayı sıkıntıya kapılmak da lüzumsuzdur. Zira unutmamak gerekir ki, ahlâksızlık ve azgınlıkla birleşen her inkâr ve sapıklığı pusuda bir felâket beklemektedir.
Böylece Kur’ân-ı Kerîm, Mekkeʹde zâlim putperestlerin haksız saldırısına uğrayan mü’minlere zaferin yakın olduğuna, zâlim zorbaların baş aşağı gelmek üzere bulunduğuna işâret etmekte ve İlâhî hüküm ininceye kadar sabretmelerini, teblîğ ve irşat hizmetini sürdürmelerini kapalı şekilde istemektedir.
Nitekim öyle oldu.. Çok geçmeden kâfirler zulüm ve tuğyanlarını artırdılar; o kadar ki, Hz. Peygamberʹin (A. S. ) mübarek vücudunu ortadan kaldırmayı plânladılar. Derken Allah sebepleri harekete geçirdi; önce hicret, arkasından Bedir Savaşı ve sonra da Mekke’nin ve Arap Yarımadası’nın fethi gerçekleşti.
Putperest sapıklar, Hz. Muhammed’in (A. S. ) ve Kur’ân’ın verdiği bu haberi ciddiye almadılar ve «doğrulardan iseniz bu tehdidiniz ne zaman gerçekleşecek? » diyerek bir bakıma hak ile alay ettiler. Kur’ân, onlara: «İstediğiniz tehdit azâbının bir kısmı yaklaşıp ensenize yapışmak üzeredir» diyerek bâtılın pek yakında baş eğeceğini haber verdi. Ne yazık ki onlar bunu bir türlü anlayamadılar. Kendilerine bir süre mühlet verilmesi sırf İlâhî lütuf ve rahmetin bir gereğiydi; onu da bir türlü akledemediler de nankörlükte ısrar edip durdular. Allah’ın ilmi onların tuttukları yolda ısrar edeceklerini tesbit etmiş bulunuyordu. Ama yine de Peygamber’e (A. S. ) düşen, teblîğ ve irşadı devam ettirmektir. Zira kaderin bu görüntüsünde de Allahʹın ilmi zorlayıcı değildir. Sadece önceden bilip tesbit edicidir. Çünkü Cenâb-ı Hak onların göğüslerinde neleri gizlediklerini ve neleri açığa vurduklarını elbette bilir. İlim malûmata tabi olarak kader çizgisini çizer.
ÂYETLER ARASINDA BAĞLANTI
Hz. Peygamber (A. S. ) Efendimiz teselli edildikten ve putperestliğin sonunun yaklaşmakta olduğuna işâret edildikten sonra Cenâb-ı Hakk’ın her şeyi bildiğine dikkatler çekilerek ilmiyle, kudretiyle, tasarrufuyla her şeyi kuşattığı haber verildi.
Aşağıdaki âyetle de Allah’ın, olmuş ve olacak her şeyi bildiği gibi, her şeyi o açık ve açıklayıcı kitaba yazdığı belirtilerek günlük hayatımızın mutlak murakaba altında olduğuna işâret ediliyor.